99+5=104

- schatkistje van tekens op je pad -

Wat je hier ziet is het schatkistje met de zelfgemaakte tekens van Tineke. Zij is heel enthousiast bezig met het verzamelen van de tekens op haar pad. Zoals ze zelf zegt: ze wordt er blij van om zo met aandacht door het leven te gaan. En in elke dag zit wel iets wat haar verwondering vangt en waar ze even een klein kaartje van maakt. Zo heeft ze later een schat aan positieve gedachten en beelden die ze altijd weer kan raadplegen.

Wat een goed idee!!!

Zoals jullie wellicht inmiddels weten verzamel ik nu, nadat ik eerst zelf 99 tekens op mijn pad verzameld heb, ook de tekens van anderen (ook voor de expositie van 25/26 mei a.s.).

Ik verzamel nu ervaringsverhalen van mensen die een teken op hun pad gekregen hebben. 

Heb je zin om mee te doen?

Tineke heeft hier ook aan meegedaan.
Ik maakte het schrijven voor haar wat gemakkelijker met ''DE ZEVEN VRAGEN TOT DE KERN VAN JE TEKEN''. Het verhaal van Tineke, waarin ze beschrijft hoe ze door de roep van de wilde ganzen boven haar huis in beweging kwam is een van de kleurrijke verhalen voor mijn toekomstige bundel. Ik ben al een eindje op weg met verzamelen, maar kan nog heel wat inspirerende input gebruiken.

Heb jij ook iets meegemaakt rondom de tekens op je pad? 

Een heel gewoon of heel bijzonder iets?

Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen.
Mail me gerust over je teken, en als je wilt stuur ik ook jou de 7 vragen toe.

Jacinta

dag 50

wat zijn ze toch leuk

de teksten van Loesje

Jacinta

dag 19

Ik vond een toepasselijk verhaal over tekens op je pad, een mooie overdenking voor mijn blogthema.


Welke tekens laat jij achter op je pad?

Er was eens een vader die zijn twee zonen de wijde wereld wilde leren kennen. Hij besloot ze erop uit te sturen met een opdracht.
"Ga," zei hij, "reis door het land en laat waar je kunt tekens achter van je verblijf."

En zo gingen de twee zoons op pad. Ze waren het dorp nog niet uit of de oudste begon druk zijn pad met stenen te markeren, twijgen af te breken om te laten zien, dat ze er langs waren gekomen. De jongste maakte zich er niet druk om, maar bij het eerste het beste dorp, ging hij naar de Herberg en at en dronk met de aanwezigen, vertelde over zichzelf en hoorde de verhalen van de aanwezige gasten.

De volgende dag trokken ze weer verder. De oudste zoon druk markerend, de jongste genietend, de mensen op de akkers aansprekend, soms stopte hij om een vrouw te helpen bij een waterput en bij weer een ander dorp werd hij uitgenodigd om bij boeren thuis te komen eten, na zijn hulp op het land.

Na enkele maanden kwamen ze weer terug bij hun vader.
Ze vertelden hem wat ze allemaal hadden gezien en vader besloot de reis nogmaals met hen te maken. Als ze onderweg een markering terugvonden van de oudste zoon, was deze trots, want lang niet alles was meer terug te vinden. Maar overal waar ze kwamen werd de jongste zoon onthaald als een oude bekende.

"Vind je het gek," zei de oudste zoon, "dat iedereen hem kent.
Als hij net als ik druk was geweest met markeren, had hij geen tijd gehad voor dat gelummel."
Maar de vader zei: "Er zijn meerdere manieren om tekens achter te laten op je pad".

En lang nadat de stenen door wind en regen zijn verplaatst, twijgen opnieuw zijn uitgelopen, leeft een herinnering van een vriendelijk woord nog voort in de harten van mensen.

Welke tekens laat jij achter op je pad?